Yazıyı Gönderen ; yagmur_yureklim
Bizim bir yeğenimiz var. Daha doğrusu bizde veğen çok da. işte bu onlardan biri… Hani insanın ısısı termometrevle ölçülür ya, işte bunun gibi insanlann açıkgözlüğünün bir ölçeği olsa da açıkgözlük ölçülse. bizim bu yeğen dünyada birinciye gelir. Köyün üç sınıflı ilkokulunu bitirdikten sonra bir daha okula mokula gitmeyen yeğen, kırk üniversite bitirmişi cebinden çıkarır. Kurban olduğum Allahım bu bizim yeğene öyle bir akıl vermiş, hem de sonradan sokma değil, anadan doğma bir akıl…
Türkiye’nin işsizler ordusu ekmek kapısı olaraktan daha Ala-manva’yı keşfetmekten çok önceleri, bu bizim yeğen Alamanva’ya gitti. On yıl kadar sonra Alamanya’dan döndü ki. öyle bir değişmiş. öyle bir değişmiş. biz bunu tanıvamadık da. halis Alaman sandık. Alamancanın en kibarcasını öğrenmiş ve Türkçesi az bişey bozulmuş. Kimi Türkçe sözleri unutmuş. “Aaaa. nasıl” diye kekelee kekeleye konuşuyor. Kendi demesine bakılırsa yeğenin o kibar Alamancasmı Alamanın avaktakımından olanlar bile anlayamazlarmış. Alamancasına aşkolsun da, bir de bir huy edinmiş. her sözün başında, ortasında ve sonunda “Ah zooo.. deyip duruyor. Bizim yeğen “Ah zoooF’suz konuşamıyor.
Dayanamadım sordum:
- Yeğen. ikidebir “Ah zoo. ah zooo. . .“ demektesin. Bu “Ah zoo” ne demeye gelir’?
Bu “Ah z000”nun ne demee geldiğini Alamanlar da bilmezmiş. çünkü hiçbir şey demeve gelmezmiş. Ama Alamanlar “Ah zo-oo”suz konuşamazlarmış. Alaman, ah zoo demezse dili kilitlenir, konuşamazmış. Bir insanın halis Alaman olup olmdığı “Ah zoo…” çekip çekmemesinden bilinilmiş. Bizim yeğen “Ah zooo”dan başka ikidebir “Yaah yaah… çekiyor.
Yeğen. o ilk gelişinden sonra, iki-üç yılda bir, Türkiye’ye gelir, bizim evde konuk kalır. Alamanya’da yaşayalı yirmibeş yılı geçti. Alamanya’dan her gelişinde, bizim çok kalabalık
